Gaza, bloemen noch kransen.

Terwijl we in België en de buurlanden dag in dag uit bezig zijn met de herdenking van de eerste Wereldoorlog woedt de oorlog rondom ons. Er is het conflict in Palestina en Israël. Als Westerse wereld zijn we gewend om de andere kant uit te kijken bij het leed van zoveel Palestijnen en Israëlie. Maar als we tegenwoordig ons hoofd afwenden van de situatie in Palestina, dan komt Oekraïne in ons gezichtsveld. Onderweg kruist onze blik misschien ook nog Syrië, Noord-Korea of Congo. Je zou als mens bijna niet meer weten waar gekeken.

Behalve dan als we kijken naar onszelf, wat we dan ook gretig doen. We ‘vieren’ de 100 jarige verjaardag van onze (eerste) Groote Oorlog. Met pracht en praal, en vooral met hoge gasten op begraafplaatsen of onder de Menenpoort. Ronkende verklaringen over ‘nooit meer oorlog’ volgen elkaar in sneltempo op. We zijn trots dat onze generatie niet de zelfde fouten maakt als zij die voor ons kwamen. Helaas komen we niet veel verder dan het geronk van wat wereldleiders in onze Vlaamse velden.

Staat de wereld in brand? Is het erger dan vroeger? Ik weet het eigenlijk niet, en eerlijk, het doet ook er ook niet toe. De gedachte dat ik zelf zou moeten leven in een openluchtgevangenis zoals Gaza, of de gedachte dat ik mijn kinderen moet laten opgroeien met de daver op het lijf, is voldoende om ziek te worden. Ziek, door het zien van zoveel menselijk leed.

Hoe kan het toch dat we er maar niet in slagen om iedereen te laten leven en opgroeien in een stabiel klimaat? Hebben we de Europese Unie dan echt
enkel gemaakt voor onze eigen veiligheid? Zijn we 100 jaar na het bloedbad in onze Vlaamse Velden vergeten dat we dit echt nooit iemand meer willen
aandoen of laten ondergaan? Wie door de ronkende verklaringen en de toeristische WOI promo kijkt en probeert te begrijpen wat hier 100 jaar geleden
echt gebeurd is, beseft dat we dit als België, Europa en burgers van de wereld niet mogen laten gebeuren. Onze blik moet weg van de navel en de weidse wereld in. We moeten zien dat het niet overal (eigenlijk meestal) niet zo fraai is als rond die eigen navel. Onze eigen geschiedenis moet daarbij inspirerend zijn om ons een leidende rol te geven. Want de relatieve vrede die we hier kennen is een recht voor iedereen die geboren wordt op deze planeet.

Wat minder geronk bij onze en andere politieke leiders in Europa en de wereld en wat meer actie is de boodschap. Om dat te verkrijgen hebben we ook als burgers een plicht: we moeten onze politici duidelijk maken dat wij, de burgers, dit niet langer pikken en dat we hen de dringende en dwingende opdracht geven om werk te maken van echte oplossingen. We zijn het verplicht aan onze voorouders die 100 jaar terug in een even nutteloos conflict het leven lieten en aan onze mede-burgers die moeten leven in de hel. Beleidsmakers die niet actief kunnen of willen meebouwen aan die wereldvrede, laten de bloemen en kransen op de graven in de Westhoek beter achterwege.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s