Jeugdwerkers leven van de liefde….

Het einde van de zomervakantie komt stilaan in zicht en dus is het tijd om het nieuwe blog-seizoen op gang te schieten. En zoals dat gaat met een blog moet je proberen om mee te zijn met de actualiteit. Daarom moet het stukje over “middelmatigheid” dat ik in gedachten had om het nieuwe seizoen mee te openen nog even wachten.  “120.000 man nodig in de witte sector” staat vandaag te lezen in de Standaard. Tot de witte sector wordt de gezondheisdzorg, de bejaarden- en gehandicaptenzorg, de kinderopvang en het sociaal-cultureel werk gerekend. Dus ook de jeugd(werk)sector waarin ik zelf actief ben.

Minister Vandeurzen laat imagocampagnes en onderwijsmaatsregelen onderzoeken.  Het is onbegrijpelijk dat het niet bij de man opkomt om ook eens de arbeidsvoorwaarden en omstandigheden onder de loep te nemen. Voor alle deelsectoren, of het nu jeugdwerk of  ziekenhuispersoneel betreft, wordt vaak ’s avonds en in het weekend gewerkt en is er structurele onderbezetting. Als je het loon (inclusief de extra legale voordelen die er vaak niet zijn) bekijkt dan zie je dat er een enorme kloof gaapt met andere sectoren. De flexibiliteit van de werknemers in de witte sector kan je niet aflezen op het loonbriefje.  De arbeidsmarkt is een heel erg simpele markt: er is vraag naar arbeid en er is een aanbod.  De aanbieders gaan in op het “voor hun beste voorstel”. En dat voorstel komt hoe langer hoe minder uit de witte sector. Daar kan Vandeurzen met geen 100.000 imagocampagnes tegen op. Daar komt ook nog bij dat een aantal organisaties in de sector , die wel goed betalen de grote meerderheid van het talent wegplukken. Maar niet alleen in de sector wordt talent “overgenomen”. Vooral naar organisaties, bedrijven en overheden buiten de sector wordt stelselmatig telent weggedraineerd. “If you pay Peanuts, you’ll get monkeys” Eeen torenhoog probleem waar zeker de jeugdsector tegenaan kijkt.

Er zijn verschillende oorzaken en schuldigen in dit verhaal. Ik beperk me tot mijn eigen sector, jeugdwerk, omdat ik die het beste ken.

–          Vooreerst zit de volledige sector als “hobby” ook nog eens in de raad van bestuur van één of meerdere andere organsiaties. De kennis van echt personeelsbeleid is vaak erg beperkt en het resultaat is dan ook vaak het ontbreken van een de(r)gelijk beleid. Bovendien vinden de beheerders, die slecht betaal worden in de eigen organsiaties vaak dat het zo hoort.

–          Een andere oorzaak is de vaak gehoorde verdediging van de slecht betaalde jeugdwerker “maar wij doen ons werk graag”. Die belachelijke redenering houdt nu al jarenlang stand. Alsof mensen die meer verdienen hun werk niet graag zouden doen. Of alsof je werk graag doen gecompenseerd moet worden met een laag loon. Omdat “jeugdwerk” voor velen de eerste ervaring op de arbeidsmarkt inhoud denkt iedereen “dat ze later wel meer zullen verdienen”. Daarom worden in de jeugdsector stafmedewerkers versleten aan een sneltreinvaart. De kennis moet telkens opnieuw opgebouwd worden en de overheid kan op die manier een speelbal maken voor de sector. De reeële kost van het telkens opnieuw opleiden van de nieuwe werknemers is enorm hoog. Organisaties hebben m.a.w. financiële en inhoudelijke redenen  om hun personeel langer aan boord te houden, zelfs als dat meer geld kost.

–          Maar ook de overheid gaat niet vrijuit.  Door een structurele onderfinanciering worden organisaties gedwongen in het onderbetalen. Al zijn er heel wat organisaties die wel beter kunnen maar niet willen. De overheid wordt vooral gebruikt als “externe oorzaak”. De schuld ligt bij een ander en het probleem lijkt opgelost. De overheid zou natuurlijk minimale eisen kunnen stellen i.f.v. werknemersvoorwaarden.

–          En dan natuurlijk de vakbonden, in het jeugdwerk kom je ze nooit/zelden tegen. Als er dan onderhandeld wordt over loonsvoorwaarden op collectief niveau wordt niet gevraagd naar wensen en verwachtingen. Als de vakbonden denken dat de nieuwe leden zullen binnendwarrelen dan hebben ze het verkeerd voor. Er zal een echte degelijke inspanning moeten gebeuren om leden te werven en echt te kunnen wegen. De mensen die er nu zitten moeten dringend bezinnen… Misschien is er wel nood aaneen jeugdwerkvakbond die specifiek opkomt voor “onze” belangen.

De toekomst ziet er alles behalve rooskleurig uit. Vacatures blijven lang open, het verloop is enorm en het aanwezige talent kan erg moeilijk gehouden worden. Een stevige inhaalbeweging in het uitbouwen van een personeelsbeleid en het inzetten van extra middelen is absoluut noodzakelijk.  Wan t zelfs jeugdwerkers die denken te kunnen leven van de liefde krijgen na een tijdje honger…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s