Win win kortrijk, geen winnaar gevonden

Ik heb er toch even over getwijfeld of ik er een stukje zou aan besteden, maar bij deze dan toch. Het nieuwste Kortrijkse kindje heet ‘win win’ en past in de reeks ‘beleidsinitiatieven die ik niet zou nemen’.  Net zoals het safe-party zone systeem is ook dit project niet meteen een favoriet geworden van mezelf. Toch was er twijfel om er iets over te schrijven. Want wat is het alternatief? Welk tegenvoorstel kan ik doen? Welke doelstellingen de stad heeft bij het opzetten van dit project is mij niet duidelijk. Wil men de verenigingen ondersteunen? Wil men een link tussen het vrijwilligerswerk en de formele economie? De doelstelling is mij alvast niet duidelijk. Als het ‘verenigingen ondersteunen’ is dan staan er op deze blog heel wat andere mogelijkheden om die beleidsdoelstelling te realiseren. Kan iemand me zeggen waarom de stad zo’n initiatief neemt?

Aan de lokale partners die op de website staan kan je zien wie de winnaars van dit project moeten zijn.

Maar goed, ter zake. Op de site van het project (http://www.winwin.kortrijk.be) kunnen we het volgende lezen:

Win-Win is een ontmoetingsmoment voor verenigingen en ondernemingen, waarbij deze samen op zoek gaan naar een match tussen elkaars vraag en aanbod. Beide partijen winnen door die match, want de verenigingen leveren een tegenprestatie voor wat de ondernemingen hun aanbieden.

Een voorbeeld: Natuurvereniging zoekt nieuw logo
Communicatiebureau creëert een logo en krijgt in ruil een begeleide natuurwandeling voor alle medewerkers

Het komt er dus op neer om als vereniging iets te krijgen van een commerciële partner en in ruil iets te geven. Op zich een nobel doel. Maar toch zijn er enkele fundamentele bezwaren om dit project verder te zetten:

-      Op vandaag bestaat er in lokale gemeenschappen (zonder bemiddeling van de stad) reeds een informeel systeem waarbij het verenigingsleven en de ondernemingen elkaar ondersteunen. Deze samenwerkingen formaliseren en er een bemiddeling tussen steken maakt dit proces extra zwaar en is een verzwakking en geen versterking van de lokale samenhang. Het win win projct is een mooi voorbeeld van een overheid die zich met alles wil inlaten (moeien) en zaken onnodig formeel maakt.

-      Wat mij betreft moet het verenigingsleven vooral doen waar het goed in is, waarvoor het gesubsidieerd wordt en waardoor het zo vaak ‘gebruikt/gemaakt’ wordt. Zonder in detail te treden gaat het over gemeenschapsvorming, maatschappelijke activering, de educatieve functie en de culturele functie. Dit project doet een poging om het middenveld te instrumentaliseren. Als de overheid de werking van jeugdbewegingen, de KAV, het Davidsfonds, het wijkcomité, de Tinekesfeesten,… waardevol vindt dan geeft ze er subsidies aan en in kortrijk doen ze dat (verstandige keuze). Daarnaast is er heel wat ondersteuning om het sociaal-culturele veld zichzelf te laten zijn (waarvoor dank). Het win win project leidt de aandacht af van waar die verenigingen goed in zijn en mee bezig zijn. Waarom een overheid dat wil doen is mij een raadsel. Laat de verenigingen zich concentreren op waar ze mee bezig zijn.

-      Daarnaast is er natuurlijk nog een probleem. Kan je vrijwilligerswerk waar een prestatie tegenover staat beschouwen als vrijwilligerswerk? In de huidige vrijwilligerswetgeving kan je een onkostenvergoding krijgen. Het valt dus nog te bezien of ‘vrijwilligerswerk’ waar een prestatie tegenover staat nog wel vrijwilligerswerk is. Het is in elk geval niet in het belang van de vrijwilligers dat de lijn tussen vrijwilligerswerk en de reguliere economie verlegd wordt.

-      Het is een absolute meerwaarde van het verenigingsleven dat je er als bestuurder en/of deelnemer heel wat leerkansen kan krijgen. Een website leren bouwen, de boekhouding leren voeren, een activiteit opzetten,… Omdat in het sociaal-cultureel werk het proces belangrijker is dan het product behoren de leerkansen tot het wezen van deze verenigingen. Door bvb. een vereniging een mooie website te ‘schenken’ in ruil voor hulp op de nieuwjaarsreceptie ontneem je leerkansen. Het gaat ook over een mooie website, maar zeker ook over het proces om er toe te komen en het kunnen inzetten van vrijwillige inzet. Het win win project gaat volledig voorbij aan dit wezenskenmerk van het verenigingsleven.

Samengevat zijn er wat mij betreft dus te veel ‘nadelen’ aan dit systeem om echt duurzaam en waardevol te zijn voor het verenigingsleven. Het kan misschien goed zijn voor de ondernemingen maar op lange termijn heeft het verenigingsleven hier weinig bij te winnen. Het zou mij verbazen  moest het project een lang leven beschoren zijn. Ik ga er van uit we over enkele jaren niet meer zullen spreken over dit project.

Zoals ik al zei in de inleiding ben ik voorstander van ondersteuning van het verenigingsleven in de stad. Het lijkt me zinvoller om als stad een ‘evenementenloket’ op te zetten, particuliere initiatieven te ondersteunen, nieuwe vormen van ‘verenigingen’ te ondersteunen, … zeker in een tijd met weinig financiële mogelijkheden zou ik de middelen anders inzetten. Ik ben ervan overtuigd dat de lokale gemeenschappen sterk genoeg zijn om elkaar zo ook wel te vinden. Ik verwacht andere inspanningen van het stadsbestuur om verenigingen te ondersteunen. Via deze link kan je in de verschillende stukken heel wat ideeën vinden over hoe ik het verenigingsleven in de stad zou ondersteunen na 2012.: http://mattivandemaele.wordpress.com/category/kortrijk-verkiezingen-12/ Want kritiek geven is één iets, maar het gaat vooral over welke alternatieven er zijn!